Skoro przyjrzeliśmy się już ruchowi w jednym kierunku (tj. prostoliniowemu), naturalnym krokiem jest dodanie jednego wymiaru czy stopnia swobody układu i przeanalizowanie ruchu na płaszczyźnie. Po pierwsze warto zauważyć, że ruch można rozbić na niezależne składowe w prostopadłych kierunkach. Do tego służy przeważnie wybór układu współrzędnych. Weźmy jako przykład rakietę, poruszającą się w przestrzeni i jej silniki umieszczone na prostopadłych do siebie ścianach. Zobacz, co się wydarzy z prędkością w jednym kierunku, jeśli zmienisz prędkość w drugim. Czy mają one wpływ na siebie?